“Er is eigenlijk geen dag zonder uitdaging”, merkt algemeen teamleider Rob Ramaekers van Sportpark Glanerbrook. Want terwijl het oude gebouw van binnen en buiten gestript, gesloopt, verbouwd en vernieuwd wordt, moet hij er met zijn team voor zorgen dat Glanerbrook openblijft voor alle sporters en bezoekers. Of ze nu komen voor het zwembad, zaalsport, fitness, schaatsen of een gezellige nazit in de kantine. Hoe doen ze dat? En wat maken ze mee? We vragen het vaste medewerkers Rob, Tom en Patricia.
Sterk team
“We doen dit met z’n allen”, zegt Rob meteen. “Teamleiders Bianca en Tamara zijn ook heel belangrijk. Zonder hun inzet zou het allemaal een stuk minder makkelijk gaan.” Het is duidelijk waarom Rob, Patricia en Tom met plezier op Sportpark Glanerbrook werken. Rob al 17 jaar, Patricia 13 jaar en Tom 10 jaar. “De sfeer hier is goed”, legt Tom uit. “Er is veel saamhorigheid binnen het team. En de vrijheid die je hier hebt, vind je niet snel bij een ander bedrijf.”
Passie en trots
“Je moet wel heel flexibel zijn”, merkt Patricia. “Zeker nu, tijdens de vernieuwbouw. Ik zie dat wel als een uitdaging. Van mezelf ben ik een bezig bijtje. Ik ben begonnen als toezichthouder in het zwembad. Al snel wist ik dat ik zwemles wilde geven. Dat doe ik nog altijd, met heel veel liefde. Daarnaast geef ik sinds een jaar of 8 groepslessen in de fitness. Ook dat is heel leuk. Maar zwemlessen geven – van privélessen tot babyzwemmen en aquajogging – is echt mijn passie. Ik ben supertrots dat ik hier mag werken. Dat ik eraan bij kan dragen dat al die lessen gewoon doorgaan tijdens de vernieuwbouw. En als alles hier weer helemaal fris en fruitig is, ben ik nóg trotser om hier te mogen staan.”
Wennen aan het grote bad
Patricia zal heel blij zijn als de verbouwing klaar is. “Het duurt wel heel lang. De zwemlessen zijn als altijd. Maar alles om ons heen verandert bijna dagelijks. Sinds kort zitten we in het nieuwe 50-meterbad. Dat is prachtig, met alle mogelijkheden om het bad in te delen en de tribunes. Toch moesten we er heel erg aan wennen. Vooral de kinderen. Want het is heel groot. Als ik aan de overkant sta, zien ze ‘een klein poppetje’. Het grote bad betekent ook nóg meer poetswerk. Door de verbouwing komt er veel vuil mee het zwembad in. Elk vrij moment zijn we aan het poetsen. In die tijd zou ik liever aandacht aan de gasten geven. Even een praatje met ze maken. Dat doe ik zo graag!”
Nieuwe sfeer, oude vormen
Als iemand klaagt, maakt Patricia wél tijd voor dat praatje. “Sinds we in het wedstrijdbad zitten, gaan veel klachten over de temperatuur van het water. Vanaf 6:00 uur komen hier de wedstrijdzwemmers. Daarna zijn het baby- en peuterzwemmen en de lessen voor ouderen. De wedstrijdzwemmers vinden het water al snel te warm. De anderen vinden het aan de koude kant. Vooral voor de baby’s. We kunnen het niet voor iedereen goed doen. Vaak begrijpen mensen dat wel, als ik het uitleg. We zitten in een verbouwing. Dit is tijdelijk zo. Straks hebben we weer een tropisch bad. Op dezelfde plek als het oude bad. Je herkent er nog veel van hoe het was. Want de vormen van de baden zijn hetzelfde gebleven.”
“Iedereen heeft hier herinneringen”
“Het nieuwe zwembad en de ijshal zijn nu al heel mooi”, vindt Rob. “Maar het gebouw gaat pas écht leven als het straks volop in gebruik is. Als er overal wedstrijden zijn en alle tribunes vol zitten met mensen die opgaan in de sport. Dáár doen we het allemaal voor!” Jong en oud heeft herinneringen aan Glanerbrook. Patricia herinnert zich de oranje glijbaan waar ze als meisje vanaf ging. “Die was er nog steeds toen ik hier kwam werken. Hij is goed ingegleden. En toch is het nu wennen dat hij weg is..."
Rob stond hier als 4-jarig jongetje voor het eerst op schaatsen. Jaren later, toen hij een sportopleiding deed, begon hij als oproepkracht op diezelfde ijsbaan: “Eerst als toezichthouder, daarna ging ik ook schaatslessen geven.” Een paar jaar werkte Rob weinig bij Glanerbrook. “Maar als ze mij daar nodig hadden, bleef ik inzetbaar.” Het contract en de band zijn nooit verbroken…
Goed samenwerken
Nu is Rob terug op zijn vertrouwde werkplek. Als algemeen teamleider is hij verantwoordelijk voor alle afdelingen. Een drukke baan tijdens de vernieuwbouw. “Ik maak dingen mee die ik niet snel nog eens zal meemaken. Het is heel leerzaam en divers”, zegt hij. “Maar een dag heeft altijd te weinig uren.” Gelukkig heeft hij een heel betrokken team: iedereen helpt en denkt mee! “Als medewerkers ergens tegenaan lopen, melden ze dat bij ons. Wij kijken dan of we het zelf op kunnen lossen. Anders pakken we het op met de bouw. Ons contact met de uitvoerder is heel prettig. Ik loop vaak over de bouwplaats en we stemmen alles goed af. In grote lijnen ben ik heel tevreden. Ons nieuwe gebouw wordt fantastisch!”
Creatief en praktisch
Rob is ook heel blij met Tom, die hem veel werk uit handen neemt. Tom begon 10 jaar geleden als stagiaire bij de receptie. Nog steeds zit hij wel eens achter de balie. Maar hij doet ook administratief werk en assisteert Rob bij zaken als de planning, personeelszaken en regelwerk rondom evenementen en de vernieuwbouw. “Je leert hier heel creatief en praktisch te zijn”, lacht Tom. “Zo hadden we een evenement in de nieuwe sporthal toen alles eromheen nog een bouwplaats was. Hoe krijg je dan het podium op z’n plek?”
Alles is anders
Het oude pand kenden ze als hun broekzak. Maar nu zijn spullen vaak niet te vinden. Tom: “Alles is nieuw voor iedereen. We krijgen veel vragen van medewerkers. Hoe werkt dat? Waar ligt dat? Het is voor ons een uitdaging om medewerkers steeds goed te informeren. Het lastige daarbij is dat iets vaak tijdelijk is. Weten mensen nét hoe het zit, is het alweer anders.” Vaak zijn het kleine dingen die misgaan. Zoals een stroomgroep die eruit klapt. Hoe schakel je die weer in en waar? Of een kabeltje van het scorebord dat kapot is. Daar zou je van in de stress kunnen schieten. “Als je niet weet hoe je dat moet vervangen, kan een wedstrijd niet doorgaan.” Rob en Tom blijven meestal rustig. “Je leert dit soort dingen alleen door er een keer tegenaan te lopen”, weet Tom. “De volgende keer weet je dan wat je moet doen. Veruit de meeste problemen lossen we inmiddels zelf of met hulp van de technische dienst op. En lukt het intern niet, dan staan de leveranciers of aannemers klaar om te helpen.”
Spannende zomer
De planning van de vernieuwbouw is als een moeilijke puzzel: alle stukjes moeten op de juiste plek, in de juiste volgorde. Deze zomer moest het team alle zeilen bijzetten. Rob: "Toen gebeurde er heel veel tegelijk. In twee weken tijd ging de nieuwe ijshal open en de oude dicht. En daarna begon meteen de sloop. Hetzelfde gebeurde met het zwembad. Steeds hadden we maar een paar dagen om alles te verhuizen. En dan begon ook nog het buitenbadseizoen en ging de horeca naar een nieuwe, tijdelijke plek… Rob: “Je weet natuurlijk dat al die dingen eraan komen. Maar dan is het wel flink aanpoten met z’n allen.”
“En alle medewerkers moeten meebewegen naar de nieuwe situatie”, vult Tom aan. “Vaak is die tijdelijk. Zo is de receptie bijvoorbeeld al 3 keer verhuisd. Steeds opnieuw moet je een goede plek vinden, een balie maken en alle aansluitingen regelen. Dat is iedere keer een uitdaging op zich.”
Gesplitst
Sportpark Glanerbrook heeft nu zelfs twee ingangen en twee recepties. Eén bij de ijshal en één bij het nieuwe 50-meterbad. Rob: “Het gebouw is gesplitst. Je kunt niet zomaar naar collega’s aan de andere kant. Dan moet je echt omlopen: de bouw zit ertussen.”
“Dat is wel lastig”, vinden ook Patricia en Tom. “Want we zijn een hecht team. Een belangrijk punt in de plannen voor medewerkers is dat we contact met elkaar houden. Dat missen we nu echt. Iedereen is druk. Dus even omlopen voor een praatje komt er vaak niet van.”
Laatste loodjes
Tom: “Je merkt dat veel medewerkers de verbouwing nu toch wel zwaar beginnen te vinden. Ook door het soms harde geluid. Ik heb bij de receptie gezeten toen ze daarboven aan het slopen waren. Er was zóveel herrie dat je mensen aan de telefoon niet kon verstaan.”
“Als dat dagen of weken duurt, is dat heftig”, weet ook Rob. “We kijken allemaal uit naar het moment dat het gebouw klaar en weer ééngeheel is.” Patricia: “Dat we er weer allemaal doorheen kunnen lopen.” Tom: “En alle mogelijkheden van ons fantastische nieuwe pand en sportpark gaan benutten. In het weekend zijn hier straks wedstrijden in de ijshal, de sporthal en het zwembad. Allemaal tegelijk op één locatie. Dat is echt uniek!”
Meer van dit soort verhalen?
Vond jij het verhaal van Rob, Tom en Patricia ook zo mooi om te lezen? We hebben meer van dit soort persoonlijke verhalen voor je opgehaald! Lees deze verhalen zeker ook: